loading
Bajka
Opowieści indiańskiej babci
Vít Brukner

Opowieści indiańskiej babci

Vít Brukner

Reżyseria: Vít Brukner
Premiera: 21. 10. 2023
Program: pobrać
Karty pracy: pobrać

Indiańska babcia opowiada o chłopcu Mato Tope z plemienia Siuksów i jego wędrówce w poszukiwaniu czerwonego kamienia. Mato Tope ma siłę czterech niedźwiedzi i jest zdecydowany bronić swojego plemienia przed złodziejami koni, Indianami z plemienia Wrony. Chroni bowiem i czci świętą ziemię, której serce bije w rytm bębnów i której oddechem jest wiatr. Gdzie woda jest czysta, niebo niebieskie a gwiazdy śpiewają swoją pieśń.

Spektakl trwa 50 minut ( bez przerwy)

 

Więcej o spektaklu

 

Scenografia: Jakub Šulík

Muzyka: Jakub Šulík

Fotografie: Olga Zmelíková

Wykonanie lalek : Pavel Skorkovský

Kostiumy lalek: Ivana Kolondrová

Światło: Roman Mračna

Dźwięk: Vojtěch Chobot

Przedstawiamy artystów współpracujących z BAJKĄ:

Vít Brukner jest członkiem praskiego niezależnego teatru lalkowego dla dzieci i dorosłych „Buchty a loutky” (pol. „Buchty i lalki”), który został założony w 1991 roku i należy do czołówki teatralnej nie tylko w Czechach, ale także za granicą. Reżyser współpracował już z cieszyńską „Bajką” przy spektaklu „Wielka bajka policyjna”. 

 

O waszym teatrze lalek mówi się już jako o teatrze kultowym. O tobie wspomina się w encyklopediach teatralnych. Jaka jest wasza historia?

 Skończyliśmy uczelnię w 1990 roku – ja, Marek Bečka i Zuzka Bruknerová. Radek Beran, Pepa Vondráček i Tomáš Zmrzlý ukończyli studia rok później. A potem Josef Krofta (reżyser i wykładowca) nawiązał kontakt z Markiem. Do Josefa zadzwonił dyrektor teatru w Chebie i powiedział, że chce reaktywować teatr lalek, który kiedyś tam istniał, i stworzyć zespół lalkarski. Marek zwrócił się z tą propozycją do nas. Pojechaliśmy więc do Chebu i zostaliśmy tam przez dwa i pół roku. Wtedy w Chebie właściwie nie dało się nic innego robić. Mieliśmy ciągle próby teatralne i żyliśmy w pewnego rodzaju komunie. Nocami siedzieliśmy przy ognisku i rozmawialiśmy o teatrze. Zawsze byliśmy razem i wszystko, co robiliśmy dotyczyło teatru, chcieliśmy robić go na swój własny sposób. Wszystko wokół nas się zmieniało (po aksamitnej rewolucji), a my byliśmy podekscytowani tą wolnością, tym, że nie będzie to dla nas zwykła praca i że będziemy mieli wpływ na naszą twórczość.  To był bardzo intensywny czas. Współpraca z teatrem zaczęła przynosić efekty, potem urodził się nasz syn. Musieliśmy zdecydować, co dalej... Jestem prażaninem, więc zdecydowaliśmy się wrócić do domu.

Skąd wzięła się nazwa „Buchty a loutky” (pol. „Buchty i lalki”)?

Początkowo mieliśmy nazwę: Grupa Lalkarsko-Aktorska przy Teatrze Zachodnioczeskim w Chebie. Pewnego razu pojechaliśmy na festiwal i zapytano nas, jak się nazywamy. Akurat czytaliśmy czasopismo „Lalkarz” / „Loutkář”, w którym pisano o awangardowym teatrze z lat 60. z Nowego Jorku „Bread and Puppet”, a my akurat jedliśmy takie buchty na parze w celofanie. Ktoś więc zażartował: „będziemy się więc nazywać „Buchty a loutky”. Wszyscy wybuchnęliśmy śmiechem. I tak już zostało.

Wróciliście więc do Pragi jako "Buchty a loutky”. Swoją siedzibę macie w Teatrze Švandy (Švandovo divadlo), jednak gracie w całych Czechach i za granicą. Jak to jest grać w teatrze lalek przez całe życie, jakie są zalety i wady tej pracy?

Fizyczność nas z wiekiem coraz bardziej ogranicza, ale poza tym to świetna zabawa! Ta wolność i spontaniczność, widzisz, jak to wszystko się zmienia. Kiedyś bardziej zależało nam na precyzji, teraz skupiamy się na komunikacji z publicznością. Tak dobrze nam się razem pracuje, że nie mamy zbyt wielu prób. Spotykamy się, omawiamy wszystko przy kawie. Dobrze się rozumiemy. Jednak w każdym spektaklu dotykamy czegoś, z czym nie mieliśmy do czynienia wcześniej. Znamy swoje rzemiosło, materiał ożywa pod naszymi rękami automatycznie.

Kiedy zaczynaliśmy, byliśmy objawieniem młodego teatru, stosowaliśmy metody, których nikt wcześniej nie wykorzystywał. Byliśmy czymś w rodzaju lalkowego punka. Stopniowo ten styl lalkowego scenicznego przekazu stał się powszechny, więc obecnie reprezentujemy główny nurt.

Co lubisz w Indianach?

Przygodę. Wolność – nawet w sposobie myślenia. Czas ma inny wymiar. Kiedyś byłem nocnym stróżem w Muzeum Kultur Azji, Afryki i Ameryki im. Vojty Náprstka w Pradze. Było tam mnóstwo indiańskich artefaktów. Zawsze mnie oburzało, w jaki sposób cywilizacja zdewastowała tę złożoną, gigantyczną grupę etniczną.

Scenariusz do naszego spektaklu „Opowieść indiańskiej babci” napisałeś sam, na motywach indiańskich legend…

Historię chłopca Mato Tope opowiada niekonwencjonalna indiańska babcia. Taka, jaką wszyscy chcielibyśmy mieć. Troskliwa, trochę szalona, radosna, zabawna i mądra – naturalną mądrością, bez uprzedzeń. Babcia daje poczucie wolności i wszechogarniającej miłości, potwierdzając, że wszystko na świecie jest takie, jakie być powinno. Utrzymuje pamięć o plemieniu poprzez opowiadanie jego historii, przez co pozostaje ona żywa. Uważam, że to niezwykłe, że Indianie wciąż trzymają się tej tradycji.

Czy masz jakieś indiańskie życzenie do łapacza snów?

Chciałbym zrobić własne canoe. Znalazłem sobie nawet taki kurs. Canoe ze specjalnym uchwytem, dzięki któremu można założyć je na ramiona i przenieść przez górę do innej rzeki.

 

 

 

I niespodzianka w postaci indiańskich przepisów żony Vítka, Zuzanki, której indiańskie imię brzmi Lilia Polna:

Pasztet z głogu:

Owoce głogu gotować przez około pięć minut i odcedzić.

Moczyć nasiona słonecznika przez około dwie godziny.

Dodać dwie łyżki oliwy z oliwek,

dwie łyżeczki soku z cytryny,

majeranek, sól i pieprz.

Wymieszać i pasztet jest gotowy. Mniam!

 

Nasiona pokrzywy (superfood):

Zbierz nasiona pokrzywy i ususz je. Następnie upraż na patelni.

Posyp sałatkę, zupę, ryż. Można dodawać je do wszystkiego.

 

 

Kolejne inscenizacje

Audience, Vernisáž

Szczegóły inscenizacji

O 3 PRINCEZNÁCH A 3HLAVÉM DRAKOVI

Szczegóły inscenizacji

KOUZELNÁ FLÉTNA

Szczegóły inscenizacji